die met
Broeder Chris Middelburg samen werkte in het zelfde Bisdom in Guinée:
“Welkom aan U allen bij deze afscheidsviering van Broeder Cris Middelburg.
In de Naam van de Vader en de Zoon en de H.Geest. INLEIDING Beste zussen, neven en nichten van broeder Chris.
Van harte gecondoleerd met het overlijden van jullie broer en oom. Samen met
jullie wil ik dankbaar terugdenken aan het zo lange en zo mooie leven van
Chris.
Samen ook met ons,
missionarissen van Afrika met wie hij zijn ideaal gedeeld heeft: “zich gezonden
weten, in navolging van Christus, om het Goede Nieuws aan de armen uit te
dragen, het Rijk van de vrede, gerechtigheid en broederschap te verkondigen,”
zoals ons Kapittel van 1992 het verwoord heeft. Chris heeft mogen leven voor en met anderen. Hij
heeft zich ingezet, met al zijn talenten, om zijn ideaal te verwezenlijken:
zich verbinden, zijn leven lang, met Christus en in gemeenschap te getuigen van
het Rijk van God. Chris was tuinder van huis uit, maar werd bouwer,
en een hele goeie ! De eerste lezing (1 Cor. 3,5....)
die we vandaag gaan horen is een verwijzing naar die invulling van zijn leven
en naar zijn motto: “Ik leg stevige fundamenten, samen met de Heer, opdat de
werkers niet voor niets werken.” Samen met de Heer. Dat doel heeft hij steeds voor
ogen gehouden. Dat heeft zijn leven zo rijk en zo mooi gemaakt. Maar al onze goede bedoelingen ten spijt - liggen
we elkaar wel eens dwars. En geven we God ook niet altijd de kans zijn Rijk van
vrede en gerechtigheid gestalte te geven. Daarvoor vragen we oprecht om vergeving aan Chris,
voor Chris en voor onszelf: “Kyrie Eleison....” HOMILIE Met grote dankbaarheid voor het leven van Broeder
Chris Middelburg komen zijn we hier bijeen om afscheid van hem te nemen. We
willen God danken voor zijn lang en mooi leven. Ik
kende Chris al vanuit Guinée, waar hij bekend stond
als “Frère
Jacobus” (in het frans uitgesproken als "Zjakobuus").
Chris werd geboren op 25 mei 1914 te Wateringen, in
het Westland,
land van de tuinbouw. Hij was nog jong toen hij zich
aangetrokken voelde tot het missionaris leven in Afrika. Hij ging als Postulant
naar St. Charles bij Boxtel om zijn opleiding te beginnen. Al na enkele jaren
ging hij naar Algerije, waar toendertijd het Noviciaat van de Missionarissen
van Afrika gevestigd was. Hij trad daar in op 1 april 1934. Op 12 april 1936
verbond hij zich door de missionaris-eed aan onze Societeit van Missionarissen
van Afrika. Dit jaar was hij dus 71 jaar
missionaris van Afrika! 71 jaar dienstbaar, inzetbaar waar het nodig was,heel mobiel ook, getuige de vele benoemingen die hij gehad
heeft, in het begin vooral toen hij in Guinée was. BENOEMINGEN Zijn eerste benoeming was voor het klein seminarie van
de Witte Paters in Sterksel: waar hij in de moestuin als een echte Westlander
ging werken. Na een jaar wéér een benoeming: naar een andere moestuin in ’s
Heerenberg waar het internationale Scholasticaat van de Witte Paters gevestigd
was: deze keer tot 1946. Hij wordt dan benoemd om in de drukkerij van het
Generalaat van de Missionarissen van Afrika te gaan werken in Algiers. Voor hem
dus bekend terrein! Hij pakt zijn spullen en gaat op weg. Maar aangekomen in
Parijs wordt hij gevraagd eerst te helpen bij de herinrichting van het Franse klein
seminarie te Bonnelles. In januari 1947 komt hij uiteindelijk pas in
Algiers aan, maar in hetzelfde jaar nog,
in juni ‘47, krijgt hij wéér een andere benoeming, maar deze keer de zo lang
verwachtte: ons Afrikaans werkterrein: het Bisdom N’Zerekore in Guinée (West
Afrika, in het uiterste zuid-oostelijke puntje van dat land, bijna op de grens met Liberia) waar hij
in oktober van dat jaar aan komt. Vanuit N’Zerekore
gaat hij naar zijn missiepost in
Gouecke waar zich een
verwaarloosde koffie- en kolabomenplantage bevindr. Chris begint zich in te
werken in de voor hem onbekende kolabomen. Maar dat duurde niet lang, want hij is
hard nodig als architect, in een nog jong missiegebied. Waar hij dat werk geleerd
had weet ik niet, maar ik heb hem aan het werk gezien met grote kundigheid . Zijn Provinciaal zegt van hem:
“Hij leverde mooi werk af: hij
bouwde met smaak, alles was in details afgewerkt en met goed gekozen kleuren”.
Hij heeft veel gebouwd: kerken en pastoriën in Macenta, Kolouma, Yomou, Beyla,
Lola....enz. Zusterkloosters en scholen, huishoudscholen,
ambachtschool, waterreservoirs, ziekenhuisjes... , kortom fantastisch hoe hij zo heeft kunnen werken met moeilijke
bevoorrading, ongelooflijk slechte wegen. Ook de politieke toestand werkte niet mee, eerder tegen. In 1959, na 12
jaar onafgebroken verblijf in Guinée, schrijft hij: “De eerste gevolgen van een totalitair bewind doen zich voelen.
|
De jeugdbewegingen van de kerk zijn opgeheven, over drie jaar zullen alle scholen
genationaliseerd worden....Intussen gaan we “gewoon” door voorzover als het kan”. Eind 1960 schrijft hij:”Wat de bevoorrading betreft leven we zoals in het laatste oorlogsjaar in Nederland. We
verliezen de moed niet”. ![]() MISSIONARISSEN
VERBANNEN UIT GUINEE Hij verloor ook niet de moed toen in mei 1967 alle
missionarissen uit het land werden verbannen. Hij was toen op verlof in
Nederland. Maar in januari 1968 begon
hij opnieuw, in Burkina Faso deze
keer: in het Bisdom Ouahigouya, totaal verschillend wat klimaat en bevolking
betreft dan wat hij in Guinée gekend had. Maar Chris wist zich wonderlijk goed
aan te passen en
begon weer te bouwen: een bisschopshuis, met zijn kantoren, een garage voor
opleiding van laag geschoolde jongens tot monteur, een kerk in een afgelegen
dorp waar hij 2 maanden leefde zonder confort in nauw contact met de mensen.
Dat heeft hij heel plezierig en verrijkend gevonden. Zijn achting voor het gewone
volk nam er door toe. Tot 1980 heeft hij zich zo ten vollen ingezet,
dertien jaat lang. Toen dwong ziekte hem terug te gaan naar Nederland. Het was
heel moeilijk voor hem niet meer terug te kunnen naar Burkina Faso. Gelukkig
heeft hij in augustus 1983 nog enkele weken terug kunnen gaan om afscheid te
nemen en nog enkele spullen op te halen onder andere zijn teken- en
schilderspullen. IMPRESSIES Chris was een fijn mens, iedereen had respect voor
hem. Een regionale overste schreef over hem:”Door het goede werk dat hij levert, zijn godsdienstzin en zijn goed
humeur is hij een model voor de andere missionarissen in het bisdom. Chris is
een “man van God”, prettig in het gemeenschapsleven, attent en steeds bereid
een dienst te verlenen. De rust zelve. Hij aarzelt echter
niet om zijn mening te geven, en omdat hij zo evenwichtig is, wordt er naar hem
geluisterd. Hij is steeds goed gehumeurd en straalt die vrede ook uit. Hij is
een levende getuige door de oprechtheid van zijn leven als Broeder, geheel in
dienst van de missie en van de Kerk.” Allen die hem gekend hebben, zullen dit beamen. Geheel in dienst van de missie
en van de Kerk. Daar heeft hij voor geleefd. Hij zei altijd: “Ik
leg stevige fundamenten,
samen met de Heer, opdat de werkers niet voor niets werken. “ Met andere woorden: Ik doe mijn werk zo goed mogelijk,
en met plezier.Ik doe het om daarmee anderen van dienst te zijn. Ik weet dat ik
het niet alleen aan kan, maar dat ik kan vertrouwen op de kracht van de Heer.
Op die manier wilde hij zijn missionarisideaal verwezenlijken. TALENTEN
VOOR DE HEER, IN DANK AFGENOMEN Chris heeft gewoekerd met zijn talenten zoals de
dienaren uit het evangelie van vandaag: ”Kom
binnen in mijn vreugde, zei de Heer tegen zijn trouwe dienaren”. Hij zal
het zeker ook tegen Chris zeggen. We danken God voor het mooie leven van de
missionaris Chris. Een rijk leven omdat hij niet voor zichzelf geleefd heeft,
maar al zijn inzet als een dienst aan de ander heeft gezien. Zijn vele talenten
heeft hij niet enkel voor zichzelf gebruikt maar vooral om het leven van zijn
medemensen plezieriger te maken. Chris, hartelijke dank voor wat je voor ons geweest
bent en gedaan hebt. Hartelijke dank voor je muziek, je bloemen, je
schilderijen en je gezellige aanwezigheid en je hoffelijkheid. Dank ook aan je familie die jou in staat gesteld
heeft je missionarisideaal te verwezenlijken. Dank ook aan alle medebroeders van dit huis, hier in
Heythuysen, die als echte broers met hem meegeleefd hebben, jaren lang, die hem
gewaardeerd hebben, die hem geholpen en gesteund hebben als hij het moeilijk
had. Dank aan de Societeit van de Missionarissen van
Afrika waarbij hij zich thuis voelde, die hij waardeerde, en die zijn familie geworden
was. Dank aan de verzorging hier in St. Charles die
broeder Chris bij gestaan heeft tot het laatste moment toe. |
Webmaster-NL |
![]() |